Wednesday, May 6, 2020

நேற்றுக் கொஞ்சம் பொழுதுகள் மீதமிருந்தன
இரவு முழுவதும் சுமந்து கொண்டு
இந்தக் காலையில்
உன் வாசல்முன் விழிக்கிறேன்
இரவுகள் நான் சுமந்த கனத்தின் எடை
உன்
பிடிவாதத்தின் அளவில் பாதியிருந்தது
மௌனத்தைவிட உயிரைப் பிழிந்தது
புரிதலைவிட கொஞ்சமாக வறண்டிருந்தது
நீ பிய்த்தெறிந்த பொழுதுகள்
மீதப்பட்ட விந்தையைத் திரை விலக்கிய
கண்ணாடி வழியே ஒளிந்து பார்க்கிறாய்
இங்கேயே இறக்கிவிட்டுப் போய் விடலாம்தான்
என் மரணத்தைவிட உன் கனம் பெரிதென
அப்போதும் நீ உணர மாட்டாய்

No comments:

Post a Comment